ทางรอคของโรงแรมในประเทศไทย


ดูข่าวบ้านเมืองไทยแล้วหดหู่ ถึงแม้ว่าฝ่ายพันธมิตรจะถอนตัวออกจากสนามบินแล้วก็ตาม ถึงแม้ว่าเครื่องบินจะขี้นลงได้ตั้งแต่เที่ยงคืนของวันที่ ๔ ธันวาคมแล้วก็ตาม แต่สร้างความหวาดผวาให้กับชาวต่างประเทศไปมากมาย ชาวต่างประเทศคงจะหายไปจำนวนมาก ธุระกิจที่เกี่ยวพันกับนักท่องเที่ยวคงจะย่ำแย่ โดยเฉพาะธุระกิจโรงแรม ผมฟังข่าวแล้วก็มานั่งคิดว่าถ้าผมเป็นเจ้าของธุระกิจเหล่านั้นผมจะทำอย่างไร? ผมมานั่งคิดแทนท่านเจ้าของธุรกิจต่างๆเพื่อหาวิธีการช่วยท่าน ด้วยความเป็นห่วง เท่าที่คนแก่อย่างผมแต่มีประสบการณ์เต็มกระเป๋าจะคิดได้ และเอามาเสนอให้ท่านลองนำไปคิดและลองเอาไปใช้ดู เพราะผมรู้ว่าท่านผู้ประกอบการเหล่านั้นกำลังเมาหมัด ท่านกำลังสับสนงงงวย ท่านอาจจะมึนจนคิดไม่ออก ทั้งๆที่ท่านมีความรู้ความสามารถมากกว่าผมหลายเท่า ผมในฐานะที่นั่งอยู่นอกเวทีและพอจะมองเห็นอะไรดีๆอยู่บ้างจึงขอเสนอวิธึการประคองตัวไว้ให้เจ็บน้อยลงดังนี้

· ลดต้นทุนการดำเนินงานลงให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่ต้องไม่ให้คุณภาพลดลงไปจากเดิม การลดต้นทุนนั้นมีหลายวิธี วิธึทึ่คนมักชอบทำกันคือเลิกจ้างพนักงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่คนมักง่ายชอบทำกัน แต่จะทำให้เกิดปัญหาขาดคนที่มีคุณภาพเมื่อธุระกิจดีขึ้น ผมจึงยากจะให้เก็บไว้เป็นวิธีสุดท้าย มีวิธีการลดต้นทุนได้อย่างดีคือลดการสูญเสีย สูญเปล่า ภายในการดำเนินงาน เช่น งานบางอย่างทำไปโดยไม่สร้างมูลต่าเพิ่มแต่ก็ยังนั่งทำกันไป ไม่รู้ทำไปทำไม ถามเข้าก็บอกว่าเห็นโรงแรมที่อื่นเค้าก็ทำกันแบบนี้ ท่านลองคิดดูว่าจะปรับเปลี่ยนได้ไม๊? ลดได้ไม๊? อย่าเอาแต่ลอกแบบกันมา

งานที่มีวิธีการทำอย่างอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่า เช่นการแจกคูปองกินอาหารเช้าในโรงแรมที่เปลืองแรงคน เปลืองเวลา ทำไมไม่ใช้ระบบบาร์โค๊ดเช่นตามฟู๊ดเซ็นเต่อร์เข้ามาช่วย? วิธีของผมสามารถลดค่าใช้จ่ายได้ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาทต่อปี

เรื่องมินิบาร์ที่เป็นเรื่องวุ่นวายมากในการบริหารจัดการ และเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานมาก เสียอารมณ์ทั้งผู้มาพักและโรงแรม ทำไมไม่มีวิธีอื่นหรือที่จะมาจัดการที่ดีกว่า? ถามจริงๆเถอะว่าท่านมีรายได้จากมินิบาร์กันสักเท่าไร? ท่านรู้ไม๊? คนส่วนใหญ่ไม่กินของจากมินิบาร์ ส่วนมากซื้อหิ้วมาจากข้างนอก รวมทั้งผมด้วย

ท่านมีวิธีอี่นไม๊ที่จะทำให้เสียค่าใช้จ่ายลดลงในการจัดการ ผมมีวิธีการแต่ลำบากที่จะอธิบาย ณ ที่นี้ แต่บอกได้ว่าผมคำนวนแล้ว วิธีของผมสามารถลดค่าใช้จ่ายได้ระหว่าง สี่แสน ถึงหกแสนบาทต่อปี แล้วแต่ว่าโรงแรมนั้นมีกี่ห้อง ถ้าท่านอยากทราบวิธีการของผมถามมาได้ผ่านทางบล็อกนี้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์และไม่คิดค่าใช้จ่าย ให้กันฟรีเป็นวิทยาทาน ก่อนที่ผมจะตาย

นอกจากนั้นระบบ check in/check out มีวิธีการปรับปรุงให้ลดค่าใช้จ่ายลงหรือไม่? ค่าไฟฟ้า ค่าพลังงาน ค่าอาหาร มีวิธีการลดการสูญเสีย ลดการรั่วไหลได้หรือไม่? มีการเอาของแพงๆมาทำอาหารให้พนักงานกินโดยท่านไม่รู้หรือไม่? ฯลฯ ผมยังมีวิธีลดค่าใช้จ่ายอีกมากหลายวิธีถ้ามีผู้สนใจ ขอให้บอก ผมจะนำมาอธิบายให้ท่านทราบเพิ่มเติม

· วิธีการต่อไปก็คือการหารายได้เข้ามาให้มากที่สุดโดยเร็ว เพื่อทดแทนรายได้จากชาวต่างชาติ ผมก็มีข้อเสนอดังนี้

o ชักชวนคนไทยที่ไปตั้งรกรากอยู่ในต่างประเทศที่มีอยู่ในประเทศต่างๆทั่วโลกระหว่าง สองสามล้านคน แค่ในอเมริกาประเทศเดียวก็ร่วมล้านคนแล้ว โดยให้ราคาลดพิเศษ คนไทยจะได้กลับมาเที่ยวบ้านกันเยอะๆ

o ชักชวนให้คน พม่า ลาว เขมร เวียตนามที่อยู่ในประเทศต่างๆทั่วโลกเข้ามาเที่ยวในไทยด้วยราคาส่วนลดพิเศษเช่นเดียวกัน คนสี่ชาตินี้อพยพออกไปต่างประเทศตอนที่เกิดการสู้รบในประเทศของตน มีอยู่รวมกันมากกว่า สามสี่ล้านคน

แค่นี้เราก็อาจจะได้นักท่องเที่ยวเข้ามาทดแทนเป็นล้านๆคน แม้ไม่ได้มากเท่ากับของเดิม แต่ก็เป็นการปะทังไปพลางๆ จนกว่าสถานะการณ์จะดีขึ้น ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เปรียบเหมือนเราต้องลอยคอ ตีกรรเชียงถอยหลังประคองตัวไม่ให้จมน้ำตายก่อนที่ทุกอย่างจะดีขึ้น และพร้อมจะลุกขึ้นสู่ใหม่อีครั้ง

ท่านที่มีเพื่อนฝูงทำธุระกิจโรงแรมช่วยบอกให้เข้ามาลองอ่านดู ถ้าท่านอยากทราบรายละเอียดเพิ่มเติมแสดงความคิดเห็นเข้ามาได้เลย มีอะไรที่ผมจะช่วยได้ผมยินดีเสมอ ขออวยพรให้ท่านรอดปลอดภัยและอย่าท้อถอย ทุกอย่างมีทางออกเสมอ ขออย่างเดียวอย่าดื้อดันทุรัง

3 responses to “ทางรอคของโรงแรมในประเทศไทย

  1. ผมสนใจในการลดค่าใช้จ่ายและเพิ่มรายได้ ใคร่ขอรายละเอียดเพิ่มเติมด้วยครับ

    • คุณนพดล,
      ขอบคุณที่สนใจ ขอให้เปิดดูที่ http://www.ismed.or.th ทราบว่าเค้ากำลังรับสมัครผู้ประกอบการโรงแรมเข้าร่วมโครงการลดต้นทุนโรงแรมฟรีๆ
      บางคนบอกว่า “ต้นทุนที่ลดได้ คือขาดทุนที่ลดลง”
      ถ้าคุณนพดลไม่ได้อยู่ในธุรกิจโรงแรม ก็ขอให้ติดต่อสมัครได้ที่ กรมส่งเสริมอุตสาหกรรม

      หากคุณนพดล ไม่ได้ทำธุรกิจแต่สนใจในเรื่องลดต้นทุน ผมขอแนะนำให้ไปอ่านเรื่อง Seven Wastes และ Lean Way of Toyota จะทราบแนวคิดเรื่่องความสูญเปล่าในกิจกรรมต่างๆที่เราทำอยู่ในกระบวนการผลิตต่างๆ บางท่านแนะนำให้อ่านเรื่อง 7 WHYS ที่ให้เราคอยถามตัวเองเสมอว่า ทำไมเราจึงต้องทำเรื่องนี้ ทำไมเราเราถึงทำอย่างนี้ ทำไมเราไม่ทำอย่างอื่น ทำไม ทำไม ทำไม แล้วก็ทำไม เมื่อถามแล้วก็หาคำตอบมาให้กับคำถามที่เราตั้งเอง บางครั้งคำตอบก็ออกมาแปลกๆ เช่นไม่รู้เหมือนกันเห็นเค้าทำกันก็ทำบ้าง ถ้าเป็นแบบนี้ก็ลองถามตัวเองว่ามันจำเป็นหรือไม่? เรามีวิธีอย่างอื่นทำแทนได้หรือไม่ที่เสียค่าใช้จ่ายน้อยกว่าและทดแทนกันได้?
      เรามักจะพบว่าหลายๆกิจกรรมนั้น เราเสียเวลารอโดยเปล่าประโยชน์ เช่นเราต้องไปเสียเวลารอตอนเช็คเอ๊าว่าเรากินของในมินิบาร์หรือไม่? โรงแรมต้องส่งแม่บ้านไปตรวจดูของในห้องพักของเรา และคำตอบว่าไม่มีทำให้เราและแขกทุกๆคนต้องรอไม่ต่ำกว่าสิบนาที ถามว่าไม่มีวิธีการอื่นที่ดีกว่านี้หรือไม่? มันมีวิธีแน่นอน นี่คือตัวอย่างของการสูญเปล่า

  2. ขอบคุณที่ช่วยมาแชร์เกร็ดและข้อคิดซึ่งทำให้คิดต่อได้หลายๆอย่าง อาจจะมาอ่านเจอช้าไปหน่อย แต่ดีใจที่ได้เจอ ดิฉันมีความสนใจในเรื่องมินิบาร์ว่าเราจะบริหารจัดการ หรือลดความสูญเปล่าในเรื่องมินิบาร์ หรือ ลดคชจ.ต่างๆในโรงแรมที่เกิดขึ้นอะไรได้บ้าง อย่างไร

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s