ประเทศไทยกำลังเจอมรสุมเศรษฐกิจอย่างหนัก คนงานถูกปลดจำนวนมาก คาดว่าในราวห้าแสนคน ณ ต้นปี 2552 และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นเป็นล้านคนในช่วงท้ายๆของปี ทั้งหมดนี้เป็นผลมาจากเศรฐกิจโลกที่กำลังวุ่นวาย อันสืบเนื่องมาจากประเทศสหรัฐอเมริกาเป็นต้นเหตุ นักเศรษฐศาสตร์ นักการเมือง นักธุรกิจ กำลังโวยวายให้รัฐบาลเร่งรีบแก้ไข ให้รัฐบาลสร้างงาน หางานให้ทำ ต่างๆนาๆ แต่ผมกำลังมองอีกมุมหนึ่ง การที่เราขอให้รัฐบาลช่วยนั้นเป็นเรื่องที่ควรทำ แต่ไม่ควรฝากความหวังไว้กับภาครัฐทั้งหมด ไม่ควรนอนรองอมืองอเท้ารอแต่รัฐบาลช่วยลูกเดียว ผู้ใหญ่สมัยก่อนได้สอนลูกหลานไว้ว่า “ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน” “เราต้องยืนอยู่บนขาของเรา” ดังนั้นเราต้องดิ้นรนหาทางช่วยตัวเองก่อน หาทางบรรเทาปัญหา หาทางประกอบอาชีพอะไรก็ได้เท่าที่จะทำได้ ไม่ใช่ว่าจะรอทำงานในบริษัท ในโรงงานเท่านั้น
ลองดูว่าเรามีความสามารถอะไรบ้าง เอาความรู้ความสามารถนั้นมาประกอบอาชีพพอให้มีรายได้เล็กๆน้อยๆได้ไม๊? หาความรู้ในการทำมาหากินเพิ่มเติมได้ไม๊? บ้านเรานั้นในน้ำยังพอมีปลา ในนายังพอปลูกข้าวได้ดีในบางพื้นที่ ใครที่บ้านอยู่ต่างจังหวัดกลับไปอยู่บ้านก่อน หาปลา หาผัก ตามหัวไร่ปลายนา กินกันไปก่อน ส่วนใครมีความสามารถพิเศษอะไรอยู่ ก็ลองนำมาพิจารณาดูว่าพอจะทำอะไรกินได้บ้าง ผมอยู่ว่างๆก็เลยช่วยท่านคิด เพราะเห็นใจว่าท่านอาจจะกำลังหน้ามืดเพราะตกงาน อาจจะคิดไม่ออก อาชีพต่อไปนี้เป็นอาชีพที่อาจจะไม่ทำให้ร่ำรวยหรือมีความยั่งยืน แต่พอขัดตาทัพก่อให้เกิดรายได้ไปก่อนจนกว่าเศรฐกิจจะดีขึ้น กลับมาทำงานทำการได้ใหม่
