ทางรอคของโรงแรมในประเทศไทย

ดูข่าวบ้านเมืองไทยแล้วหดหู่ ถึงแม้ว่าฝ่ายพันธมิตรจะถอนตัวออกจากสนามบินแล้วก็ตาม ถึงแม้ว่าเครื่องบินจะขี้นลงได้ตั้งแต่เที่ยงคืนของวันที่ ๔ ธันวาคมแล้วก็ตาม แต่สร้างความหวาดผวาให้กับชาวต่างประเทศไปมากมาย ชาวต่างประเทศคงจะหายไปจำนวนมาก ธุระกิจที่เกี่ยวพันกับนักท่องเที่ยวคงจะย่ำแย่ โดยเฉพาะธุระกิจโรงแรม ผมฟังข่าวแล้วก็มานั่งคิดว่าถ้าผมเป็นเจ้าของธุระกิจเหล่านั้นผมจะทำอย่างไร? ผมมานั่งคิดแทนท่านเจ้าของธุรกิจต่างๆเพื่อหาวิธีการช่วยท่าน ด้วยความเป็นห่วง เท่าที่คนแก่อย่างผมแต่มีประสบการณ์เต็มกระเป๋าจะคิดได้ และเอามาเสนอให้ท่านลองนำไปคิดและลองเอาไปใช้ดู เพราะผมรู้ว่าท่านผู้ประกอบการเหล่านั้นกำลังเมาหมัด ท่านกำลังสับสนงงงวย ท่านอาจจะมึนจนคิดไม่ออก ทั้งๆที่ท่านมีความรู้ความสามารถมากกว่าผมหลายเท่า ผมในฐานะที่นั่งอยู่นอกเวทีและพอจะมองเห็นอะไรดีๆอยู่บ้างจึงขอเสนอวิธึการประคองตัวไว้ให้เจ็บน้อยลงดังนี้

· ลดต้นทุนการดำเนินงานลงให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้ แต่ต้องไม่ให้คุณภาพลดลงไปจากเดิม การลดต้นทุนนั้นมีหลายวิธี วิธึทึ่คนมักชอบทำกันคือเลิกจ้างพนักงาน ซึ่งเป็นเรื่องที่คนมักง่ายชอบทำกัน แต่จะทำให้เกิดปัญหาขาดคนที่มีคุณภาพเมื่อธุระกิจดีขึ้น ผมจึงยากจะให้เก็บไว้เป็นวิธีสุดท้าย มีวิธีการลดต้นทุนได้อย่างดีคือลดการสูญเสีย สูญเปล่า ภายในการดำเนินงาน เช่น งานบางอย่างทำไปโดยไม่สร้างมูลต่าเพิ่มแต่ก็ยังนั่งทำกันไป ไม่รู้ทำไปทำไม ถามเข้าก็บอกว่าเห็นโรงแรมที่อื่นเค้าก็ทำกันแบบนี้ ท่านลองคิดดูว่าจะปรับเปลี่ยนได้ไม๊? ลดได้ไม๊? อย่าเอาแต่ลอกแบบกันมา

งานที่มีวิธีการทำอย่างอื่นที่มีประสิทธิภาพมากกว่า เช่นการแจกคูปองกินอาหารเช้าในโรงแรมที่เปลืองแรงคน เปลืองเวลา ทำไมไม่ใช้ระบบบาร์โค๊ดเช่นตามฟู๊ดเซ็นเต่อร์เข้ามาช่วย? วิธีของผมสามารถลดค่าใช้จ่ายได้ไม่ต่ำกว่าสองแสนบาทต่อปี

เรื่องมินิบาร์ที่เป็นเรื่องวุ่นวายมากในการบริหารจัดการ และเสียค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานมาก เสียอารมณ์ทั้งผู้มาพักและโรงแรม ทำไมไม่มีวิธีอื่นหรือที่จะมาจัดการที่ดีกว่า? ถามจริงๆเถอะว่าท่านมีรายได้จากมินิบาร์กันสักเท่าไร? ท่านรู้ไม๊? คนส่วนใหญ่ไม่กินของจากมินิบาร์ ส่วนมากซื้อหิ้วมาจากข้างนอก รวมทั้งผมด้วย

ท่านมีวิธีอี่นไม๊ที่จะทำให้เสียค่าใช้จ่ายลดลงในการจัดการ ผมมีวิธีการแต่ลำบากที่จะอธิบาย ณ ที่นี้ แต่บอกได้ว่าผมคำนวนแล้ว วิธีของผมสามารถลดค่าใช้จ่ายได้ระหว่าง สี่แสน ถึงหกแสนบาทต่อปี แล้วแต่ว่าโรงแรมนั้นมีกี่ห้อง ถ้าท่านอยากทราบวิธีการของผมถามมาได้ผ่านทางบล็อกนี้ ไม่สงวนลิขสิทธิ์และไม่คิดค่าใช้จ่าย ให้กันฟรีเป็นวิทยาทาน ก่อนที่ผมจะตาย

นอกจากนั้นระบบ check in/check out มีวิธีการปรับปรุงให้ลดค่าใช้จ่ายลงหรือไม่? ค่าไฟฟ้า ค่าพลังงาน ค่าอาหาร มีวิธีการลดการสูญเสีย ลดการรั่วไหลได้หรือไม่? มีการเอาของแพงๆมาทำอาหารให้พนักงานกินโดยท่านไม่รู้หรือไม่? ฯลฯ ผมยังมีวิธีลดค่าใช้จ่ายอีกมากหลายวิธีถ้ามีผู้สนใจ ขอให้บอก ผมจะนำมาอธิบายให้ท่านทราบเพิ่มเติม

· วิธีการต่อไปก็คือการหารายได้เข้ามาให้มากที่สุดโดยเร็ว เพื่อทดแทนรายได้จากชาวต่างชาติ ผมก็มีข้อเสนอดังนี้

o ชักชวนคนไทยที่ไปตั้งรกรากอยู่ในต่างประเทศที่มีอยู่ในประเทศต่างๆทั่วโลกระหว่าง สองสามล้านคน แค่ในอเมริกาประเทศเดียวก็ร่วมล้านคนแล้ว โดยให้ราคาลดพิเศษ คนไทยจะได้กลับมาเที่ยวบ้านกันเยอะๆ

o ชักชวนให้คน พม่า ลาว เขมร เวียตนามที่อยู่ในประเทศต่างๆทั่วโลกเข้ามาเที่ยวในไทยด้วยราคาส่วนลดพิเศษเช่นเดียวกัน คนสี่ชาตินี้อพยพออกไปต่างประเทศตอนที่เกิดการสู้รบในประเทศของตน มีอยู่รวมกันมากกว่า สามสี่ล้านคน

แค่นี้เราก็อาจจะได้นักท่องเที่ยวเข้ามาทดแทนเป็นล้านๆคน แม้ไม่ได้มากเท่ากับของเดิม แต่ก็เป็นการปะทังไปพลางๆ จนกว่าสถานะการณ์จะดีขึ้น ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย เปรียบเหมือนเราต้องลอยคอ ตีกรรเชียงถอยหลังประคองตัวไม่ให้จมน้ำตายก่อนที่ทุกอย่างจะดีขึ้น และพร้อมจะลุกขึ้นสู่ใหม่อีครั้ง

ท่านที่มีเพื่อนฝูงทำธุระกิจโรงแรมช่วยบอกให้เข้ามาลองอ่านดู ถ้าท่านอยากทราบรายละเอียดเพิ่มเติมแสดงความคิดเห็นเข้ามาได้เลย มีอะไรที่ผมจะช่วยได้ผมยินดีเสมอ ขออวยพรให้ท่านรอดปลอดภัยและอย่าท้อถอย ทุกอย่างมีทางออกเสมอ ขออย่างเดียวอย่าดื้อดันทุรัง