คนๆเดียวทำประเทศฉิบหายได้

เช้าวันที่ ๑๒ กันยายน ๒๕๕๑ ผมตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตีห้าโดยไม่ทราบสาเหตุ พยายามที่จะหลับต่ออีกสักพักก็ไม่หลับ ใจเอาแต่คิดถึงเรื่องราวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่เมืองไทยอยู่ในขณะนี้ คิดถึงสิ่งที่ได้เห็น ได้อยู่ในเหตุการณ์มาในชีวิตถึงความล่มสลายของประเทศฟิลิปปินส์ เปรียบเทียบกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเมืองไทยอยู่ในขณะนี้ ตัดสินใจลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำ ห้องท่าจนเรียบร้อย ใจยังก็คิดอยู่ว่าเราจะช่วยเหลือประเทศชาติได้ทางไหนบ้าง? ในที่สุดก็คิดว่าคงจะขอเขียนสิ่งที่ได้เห็นมาในบล็อกนี้แหละ ผมไม่มีเจตนาจะเขียนด่าใคร แต่อยากจะเขียนประวัติศาสตร์ไว้ให้ท่านท่านได้อ่านกัน เรื่องนี้คงไม่สนุกเพราะมันมีแต่ความเศร้า สลดหดหู่ใจ ไม่มีรูปสวยๆประกอบเรื่องให้ท่านดู เพราะไม่เคยคิดว่าจะต้องมาเขียนเรื่องแบบนี้ แต่ถึงจะมีรูปก็จะเป็นรูปที่ไม่มีความสวยงามอะไรให้ดู ไม่มีอะไรที่จะทำให้ท่านรวยขึ้น แต่อาจจะมีเรื่องที่ทำให้ท่านไม่จนลง ผมอยากจะขอร้องให้ทุกท่านทนอ่านเรื่องนี้ ถึงแม้ว่ามันจะไม่สนุก ก่อนที่มันจะสายไป และบอกต่อๆกันให้เพื่อนฝูงเข้ามาอ่านกัน และช่วยกันคิดว่าเราจะช่วยกันป้องกันไม่ให้ประทศไทยเป็นอย่างประเทศฟิลิปปินส์ได้อย่างไรบ้าง???