ข้าวก็ยากหมากก็แพง
ผมไปเที่ยวหาดทรายดำซะหลายวัน กลับมาอ่านข่าวจากเมืองไทยเรื่องราคาข้าวสารแล้ว เกือบจะตกเก้าอี้เพราะเห็นข้าวสารถุงละห้ากิโลกรัมนั้นกระโดด ไปอยู่ที่ถุงละ ๒๐๐ บาท คำนวนดูแล้วเท่ากับกิโลกรัมละ ๔๐ บาท หรือตันละ ๔๐,๐๐๐ บาท เกิดมาไม่เคยเจอ พอตั้งสติได้ก็นึกได้ว่าสมัยหนึ่งประมาณเกือบยี่สิบปีมาแล้ว ตอนนั้นข้าวสารราคายังไม่ถึงตันละหมื่นบาท ผมได้อ่านวิทยานิพนธ์ของนักศึกษานิด้าท่านหนึ่ง ท่านทำการวิจัยเรื่องข้าวสารกับสุนัขจรจัดในประเทศไทย เรื่องมันนานมาแล้วก็เลยจำชื่อของท่านผู้ทำวิทยานิพนธ์ไม่ได้ ต้องขออภัยไว้ด้วย รวมทั้งตัวเลขต่างๆที่ท่านได้ไปทำวิจัยมาผมก็ไม่ได้จดไว้ เพราะไม่เคยคิดว่าประเทศไทยผู้ผลิตข้าวสารส่งออกอันดับหนึ่งของโลกจะต้องมากินข้าวสารที่ราคาตันละ ๔๐,๐๐๐ บาท ตอนนั้นหลายคนหัวเราะว่าท่านผู้ทำวิทยานิพนธ์ไว้นั้นว่ามีความคิดประหลาดแหวกแนวมาก แต่ผมว่าท่านมีความคิดล้ำยุคมากกว่า
ที่ผมเอาเรื่องนี้มาเล่าเพราะผมยังจำแนวคิดของท่านผู้ทำวิทยานิพนธ์เรื่องนี้ได้อย่างแม่นยำ และเป็นแนวคิดที่ผมชอบและขอยกย่องว่าท่านมองการไกล ผมจะขออนุญาตถ่ายทอด แนวคิดนี้ให้ท่านผู้อ่าน ลองไปคิดต่อดูว่า ในยุคที่ข้าวก็ยากหมากก็แพงเช่นนี้เราควรจะทำอย่างไรดี ในวิทยานิพนธ์ของนักศึกษาท่านนั้น ท่านมีแนวคิดดังนี้
